Últimos

VIH-SIDA: propagación do virus ou repartición das responsabilidades?

A realidade de hoxe, a pesar de marcada por gran diversidade de ideas e ideais, aínda se ve ás voltas coa tentativa de mantemento de pensamento único a xustificar ideoloxías políticas e institucionais das instancias dominantes da sociedade. Este intento violenta, pois todo pensamento único desconsidera a diversidade, emerxe lexitimada pola racionalidade dominante ancorada na existencia de valores a garantir a dita "orde natural" do mundo. Tal feito chega ao campo das relacións humanas a conxugar responsabilidades públicas e privadas, autonomía do Estado contra autonomía do suxeito e o embate entre as heteronomias en xogo.

As reportaxes veiculadas pola mídia neste último día 01 de decembro, Día Mundial de Loita contra o VIH-SIDA, demostraron unha das facetas máis perversas da ditadura do pensamento único.Nice portrait of 2 black sisters Os telexornais, na súa gran maioría, atribuíron o crecente número de novas infeccións polo VIH entre a mocidade brasileira polo feito da nova xeración Z non ser testemuña da perda e do sufrimento de personalidades públicas como Cazuza, Freddie Mercury e Renato Ruso. Tal afirmación soou como mantra durante todo o día 01 / 12 / 2014, pois para a comunicación o descoñecemento do drama humano viviu no inicio da epidemia impulsa o "descoido" e o "descaso" dunha colectividade crente de que o VIH-SIDA é "cousa do pasado e ao final, a enfermidade non é tan grave así".

Ao se insistir nesa fronte da moeda, se atribúe a responsabilidade pola propagación da epidemia á liberdade individual do suxeito e ao grupo ao que pertence e relaciónase. Non obstante, hai de iluminar e problematizar a outra cara multifacetária da moeda e destacar a importancia de tal responsabilidade a extrapolar a instancia do individuo ou de determinada colectividade. Ademais da responsabilidade individual e do grupo de pertenza, cabe preguntarse como anda en Brasil a calidade da educación sexual traballada e discutida polas escolas públicas e privadas. Por falar en institucións, importa tamén se cuestionar como as Igrexas (des) educan os fieis no tanxente á vivencia de xénero e exercicio da sexualidade. Ou aínda: que accións e campañas efectivas, ademais do día 1º de decembro e do entroido, o Goberno ten estimulado ao longo dos anos para afrontar o aumento de infeccións? Que a sociedade civil ten feito a prol do combate ao machismo e ao sexismo? Como as nosas familias confrontan, propagan ou reproducen a homofobia e o machismo?

Cross silhouette and the santo blue sky

A homofobia conduce á marxinación da vivencia da sexualidade e aínda restrinxe as posibilidades de exercicio da afectividade nos espazos públicos, relegando a relación homoafetivo á clandestinidade. O lugar da clandestinidade se presenta máis propicio a expoñer o suxeito a maiores vulnerabilidades, a incidir directamente no cadro das novas infeccións. Nese escenario amplo, até hoxe moitas mulleres ceden ao sexo sen a debida prevención por dificultade ou mesmo imposibilidade de negociar xunto aos seus socios o uso do preservativo. Permanece tabú discutirse prevención dentro do matrimonio ou de relacións estables, pois parte-se da premisa indiscutible de que a fidelidade impera na vida da parella. Por máis que a vivencia de relacións abertos sexa crecente, sobre todo entre a mocidade, a sociedade no seu conxunto permanece allea á discusión da cuestión. Tamén tense camiñado ben á marxe do papel desempeñado polas drogas recreativas na proliferación do virus, ao restrinxir a liberdade ea autonomía do suxeito. Pouco tense discutido sobre as novas formas e variacións de exercicio da sexualidade, a iniciación cada vez máis precoz da vida sexual, a naturalidade con que os mozos de hoxe se permiten transitar por espazos fluídos pola multiplicidade de socios e experiencias sexuais e afectivas.

Para finalizar, se propón a pregunta: tal complexidade resumidamente exposta pode ser condensada na fórmula "nosos mozos non viron os seus ídolos morreren vítimas da SIDA"? Ademais da responsabilidade da xuventude, por que non se lanzar focos sobre a responsabilidade familiar, a institucional, a da sociedade civil, a do Departamento de Internet SIDA e hepatites virais e a Gobernamental? Polo visto, parece que a actitude comodista e descompromissada de trasladar desproporcionalmente a responsabilidade dun mal evitable para a parte máis fráxil da relación foi a opción máis fácil e viable, ao contrario de se traballar o paso máis difícil, porén necesaria e liberadora, para a toma de conciencia universal das responsabilidades e de enfrontamento á epidemia.

Lectura suxerida: Estado Laico?

bezerra_de_menezes

Omar Lucas Sales

Anuncios
Acerca de Claudio Souza do Soropositivo.Org (508 artigos)
Si, esta é a foto de min! Miña sobriña pediu que puxese esta foto m meu perfil! .... Eu tiña aquí unha descrición de min que, unha persoa clasificou como "irreverente". Esta é realmente unha forma eufemística de clasificar o que estaba aquí. Todo o que sei é que unha "ONG", que ocupa un edificio de 10 pisos estableceu unha colaboración comigo, e eu teño os rexistros do tempo de colaboración, que foi un vampirismo pois, para cada 150 persoas que saian do meu sitio, facendo clic sobre eles, había, de media, un que entrou. CANDO ENTRA E ENTRADA
WhatsApp WhatsApp connosco
%d bloggers gústalles isto: