Un casamento de Nadal

casa » Destacados » Un casamento de Nadal
Imaxe por defecto
Destacados

Foi en decembro de 2000.

Eu tiña acaba de coñecer nunha lista de discusións unha avogada, dunha cidade no Interior de Goiás que, se non me falla a memoria, era a cidade de Jataí.

Perdoa os que aman a exactitude xeográfica, pero nin estou seguro de que a cidade está en Goias ...

O feito é que, Dra Simone Quizais, me deu un caso de dimisión por causa xusta contra unha empresa que fixera exactamente iso contra un portador de VIH aqueles anos de chumbo.

Eu publiquei a informa, pero esta web sufriu tantos ataques hackers, e algúns deles sei quen patrocinou (un verme cobarde que rexistrou un dominio parecido ao meu e quedou alí por un ano e abandonou todo que depositaron esperanza nel) e muiya cousa perdeuse, por desgraza.

Porén, a maior base de datos sobre a Historia da SIDA no Brasil está nas miñas mans e eu o gardo como un Tigre de Sentinela. MS cousas perderon-se

Lembro que desde aquel tempo era manter esta web e como era difícil!

Entón a Dra. Simone me contou a historia dun piñeiro que soñaba en ser árbore de Nadal.

Os outros piñeiros rían del, porque el era, aínda, un Pinheirinho mirrado e ninguén ía querelo lo.

Pero medrou e, un día (!), El foi escollido!

Foi levado a unha casa, adornado e durante un mes a alegría se fixo en torno a el, que levantaba júbilos aos Ceos.

Na noite de Nadal entón, canta ledicia! Todo era arredor del. Os presentes, os nenos, os adultos, os vellos, as cantigas e a noite foi marabillosa.

Despois foi levado ao soto da casa e quedou ... alí, esquecido ... As outras cousas esquecidas sobre a casa riron del, porque quedaron e nin sequera sabía cal sería o seu destino.

Un día, os homes da casa viñeron, colocáronse no sobre un tronco e Dolores golpes de machado comezara a desfacer o noso heroe que, en medio a tanta dor, non podía entender por que facían aquilo con el, ata que o levaron á lareira a casa nunha noite moi fría.

Finalmente (!!!) entendeu o seu destino (...) e decidiu darse a súa mellor luz, o meu maior calor e calor a esa familia (bágoas aquí).

Entón as súas cinzas foron arroxadas a un campo aparentemente árido ...

Alí, reza a lenda, naceu a máis frondosa dos bosques!

Non creo que eu sexa como este piñeiro, porque a miña luz é Tibia e eu murmuro demais.

Pero, ao parecer, Deus me concedeu, despois de case quince anos de desmandos e tolemias sobre a terra, contra as mulleres e contra a vida, a posibilidade de traballar en súa Seara, do xeito como eu sei facer. É unha forma pequena e limitada, para os grandes vultos aos cales sequera me ouso comparar.

Eu só son un servo de Deus, sen relixión (a miña relixión é Deus); Eu era espiritualista, pero canseime dos espiritualistas, porque case sempre din que "a maior espiritualidade resolverá as cousas" e isto provócame espasmos de agonía. A Espiritualidade Superior é a Espiritualidade Superior precisamente porque resolveu os seus problemas, sen esperar que outros os resolvan.

Pensen niso.

Non queres xerar bosques, esta ambición pode volvelos tolos ...

Na noite de Xetsemane, co sanguento choro, Cristo preguntou a tres dos seus apóstolos durmidos: "Non poderían velar por min durante unha hora?"

Estea especialmente vixiante ...

Nun libro do Chico lin a seguinte frase:

"Persevera ben, sabendo que vivirás para sempre!" E se algunha vez te sentes só, recordade Xesús. Un día tamén estivo só, crucificado, abandonado, nun monte, contemplando inimigos libres e beneficiarios ingratos. Fronte á conceptualización humana, estaba completamente só, pero el con Deus e Deus con el formaban unha maioría ante a multitude exaltada.

Paz sexa convosco!

Aleiko Salam!

Artigos relacionados que pode gustar ler

¿Entendiches o texto? ¿Hai algunha dúbida? Este é o mellor xeito de falar. Saín con What’s App

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende a procesar os teus datos de comentarios.

Automattic, Wordpress e Soropositivo.Org, e eu, facemos todo o que podemos para a súa privacidade. E sempre estamos a mellorar, mellorar, probar e implementar novas tecnoloxías de protección de datos. Os teus datos están protexidos e eu, Claudio Souza, traballo neste blog 18 horas ou día para, entre moitas outras cousas, garantir a seguridade da túa información, xa que sei as implicacións e complicacións das publicacións pasadas e intercambiadas. Acepto a política de privacidade de Soropositivo.Org Coñeza a nosa política de privacidade