Un casamento de Nadal

Non importa a súa relixión. Se o teu Deus é Alah, Adonay, Deus, Oxalá, Buda, Sidarta, non importa. Importa que, en nome del (s), se faga o ben

Foi en decembro de 2000.

Eu tiña acaba de coñecer nunha lista de discusións unha avogada, dunha cidade no Interior de Goiás que, se non me falla a memoria, era a cidade de Jataí.

Perdoádeme os que ten amor á precisión xeográfica, pero eu non teño sequera seguro que a cidade está en Goias ...

O feito é que, Dra Simone Quizais, me deu un caso de dimisión por causa xusta contra unha empresa que fixera exactamente iso contra un portador de VIH aqueles anos de chumbo.

Eu publiquei a informa, pero esta web sufriu tantos ataques hackers, e algúns deles sei quen patrocinou (un verme cobarde que rexistrou un dominio parecido ao meu e quedou alí por un ano e abandonou todo que depositaron esperanza nel) e muiya cousa perdeuse, por desgraza.

Porén, a maior base de datos sobre a Historia da SIDA no Brasil está nas miñas mans e eu o gardo como un Tigre de Sentinela. MS cousas perderon-se

Lembro que desde aquel tempo era manter esta web e como era difícil!

Entón a Dra. Simone me contou a historia dun piñeiro que soñaba en ser árbore de Nadal.

Os outros piñeiros rían del, porque el era, aínda, un Pinheirinho mirrado e ninguén ía querelo lo.

Pero medrou e, un día (!), El foi escollido!

Foi levado a unha casa, adornado e durante un mes a alegría se fixo en torno a el, que levantaba júbilos aos Ceos.

Na noite de Nadal entón, canta ledicia! Todo era arredor del. Os presentes, os nenos, os adultos, os vellos, as cantigas e a noite foi marabillosa.

Despois, foi levado ao soto da casa e quedou ... alí, esquecido ... As outras cousas esquecidas da casa burlábanse del, pois elas ficarían e el nin imaxinaba que aínda sería o seu destino.

Un día, os homes da casa viñeron, colocáronse no sobre un tronco e Dolores golpes de machado comezara a desfacer o noso heroe que, en medio a tanta dor, non podía entender por que facían aquilo con el, ata que o levaron á lareira a casa nunha noite moi fría.

Finalmente (!!!) el comprendeu o seu destino (...) e decidiu dar de si a súa mellor luz, o meu maior calor e quentar aquela familia (bágoas aquí).

Despois, as súas cinazas foron xogadas lonxe, nun campo aparentemente estéril ....

Alí, reza a lenda, naceu a máis frondosa dos bosques!

Non creo que eu sexa como este piñeiro, porque a miña luz é Tibia e eu murmuro demais.

Pero, ao parecer, Deus me concedeu, despois de case quince anos de desmandos e tolemias sobre a terra, contra as mulleres e contra a vida, a posibilidade de traballar en súa Seara, do xeito como eu sei facer. É unha forma pequena e limitada, para os grandes vultos aos cales sequera me ouso comparar.

Son só un servo de Deus, sen relixión (miña relixión é Deus); eu fun espírita, pero cansei-me dos espíritas, porque, case sempre din que "a espiritualidade superior resolverá as cousas" e que me causa espasmos de agonía. A Espiritualidade Superior é a Espiritualidade Superior xustamente porque resolveu seu problemas, non esperando que outros os resolvan.

Pensen niso.

Non pretendan xerar bosques, esta ambición pode levalos á tolemia ...

Na noite do Getsêmani, co choro sanguinolento, o Cristo preguntou a tres de seus apóstolos que durmiron: "Nin por unha hora puideron vixiar comigo?"

Sede, sobre todo, vixiantes ....

Nun libro do Chico lin a seguinte frase:

"Persevera no ben, coa certeza de que vivirás para sempre! E, se algún día che sentires só, lémbrache de Xesús. Un día, el tamén estivo só, crucificado, abandonado, no alto dun outeiro, contemplando inimigos gratuítos e beneficiarios ingratos. Ante a conceptualización humana, estaba completamente só ... Porén El con Deus, e Deus con El, formaban maioría, ante a multitude exaltada ...

Paz sexa convosco!

Aleiko Salam!

¿Recibiches o teu reactivo de diagnóstico e tes medo? Pensas que a túa vida acabou? Está a ter pensamentos "do tipo sen idea "?

¡Ten que esperar!

Comprenda que a miña resistencia foi construída un día cada vez, unha enfermidade tras outra, unha SUSAN DESPOIS DO OUTROS!

A resiliencia non é algo co que naces. ¡RODO! Unha cae tras outra. Por cada caída segue inevitablemente un novo rebote!

En resumo:

Levántate

¡Sacuda o po!

¡E volta!

O seu médico, o seu médico pode facer moito para vostede.

A túa familia, se tes algunha, porque non me queda ningunha, poden ou non poden facer algo por ti.

¡Deus podía facer todo por ti!

Pero depende de ti decidir seguir adiante ou sentarche na calzada!

Pensas que falo demasiado? Por favor, lea o meu historial médico obsoleto. 🙂 ¡Pode levar un pouco!

E en canto á saúde, é un dereito de todos e un deber do Estado

anuncios

Publicacións relacionadas

Comentar e socializar. A vida é mellor cos amigos.

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende a procesar os teus datos de comentarios.

Soropositivo.Org, Wordpress.com e Automattic fan todo o que esteamos ao noso alcance respecto á súa privacidade. Podes aprender máis sobre esta política neste enlace Acepto a política de privacidade de Soropositivo.Org Ler todo na política de privacidade

%d bloggers como este: