Hércules

A historia dun xigante
A historia dun xigante

Hércules foi, como ben describe a Lúa, un Xigante. Loitou pola creación dunha sala de bate papo no UOL que fose volta ao VIH. A sala non creceu rapidamente, mais creceu e, hoxe, son cinco salas. Dezasete anos eu entrei en ma das dúas salas e atopei, entre moitas pessoasm unha moza que se presentaba como Mariana. Eu non sabía, aínda, pero viría a ser a Muller de miña vida, coa que comparto todo, e de quen recibe máis do que merezo. Non sei cantas historias como a miña ea de Mariana realmente aconteceron alí, pero eu sei, por intuición, que son moitas. Hércules, non o coñecín en vida e, para min, iso é unha mágoa. Espero, sinceramente, que, onde queira que estea, pode ler este texto, ver o meu testemuño e recibir dos nosos corazóns toda a gratitude e amor que temos por ti. Quen quere ir coñecer a sala número un do chat para soropositivos no UOL, basta con premer neste ligazón.

Hoxe quero falar sobre unha persoa que marcou e me ensinou moito .. mesmo no seu peor momento ....

Xa escribira sobre el aquí, pero non sei o que pasou que chegou en branco pro Claudio.

É sobre o meu querido Presidente .... que quizais algunhas persoas aquí que frecuentan ou frecuentaban a sala de VIH do UOL, teñan coñecido, o Hércules.

Teclava de cando en vez con el, non eramos propiamente amigos non, pero sempre sentín por el un enorme agarimo, unha gratitude por el me deu aquela salinha .. que moitos hoxe pensan que foi mera bondade da UOL, cousa que non foi ; el que a creou en 1997 e polo que me contaron, el vivía só la dentro .. torcido para alguén entrar ...

En fin, me sentía grata .. porque aquela salinha deume moi, moi mesmo, me fixo deixar de ser unha "traxedia ambulante", potencia desabafar, intercambiar historias, experiencias e facer amigos.

Quedei un tempo sen acceder .. un pouco máis dunha semana .. e cando volvín fun directo ao mural .. para ver se tiña novidade .. e qd vexo .. varios recados fala de Hércules, que estaba internado na UTI case morrendo ... quedei en shock .. desesperada para saber algo máis, o hospital que estaba, horario de visitas, etc ...

Ligaba todo día p / alí para saber como estaba, pero como era UTI, non podían me falar nada ... ata que mellorou e foi p / o cuarto .... dixeron que era case un milagre porque estaba mal mesmo .. pero que bo .. el agora estaba mellor, sen tubo, sen sonda ... e eu Respirei fondo, tomei coraxe e fun alí velo ... tava con frío na barriga, non sabía se ía gustar de recibirme e nin se lembraría de min .. ou mellor, da miña nick ...

Porque ata entón eramos nicks ... Pero Respirei fondo e entrei no cuarto .... alí vin .. nunha cama, un home de trazos fortes, corpo debilitado e moito emagrecido .... mirándome medio raro .. e eu .. toda serelepe, abrín un sorriso eo abracei ... dicindo:

Hércules, eu son a Lunaluz ...!!! creo que non se acordou ... pero eu nin chamei .. continúe co meu sorriso no rostro e tente finxir algunha intimidade pra cousa fluír mellor ...

Comecei a visita-lo case todos os días e como son auxiliar de enfermería, coidaba del no que podía .. no comezo el non lle gustaba non .. tiña vergoña .. pero aos poucos foi gañando coa miña presenza insistente e risonha ...

Estaba practicamente curado da terrible pneumonía .. pero o seu corpo estaba fragilizado, necesitaba estar forte para recibir alta ..... pero non comía .. non podía comer, non quería ata tomar remedio .... estaba canso dos seus + de 13 anos de VIH ... quería saír de alí ...

El mesmo me pediu para tiralo daquilo todo .. pero .. o que eu podería facer? ...

Para quen o coñeceu sabía ben como era o seu xenio .. turrão .. teimoso ... ás veces ata me xingava, pero sei que estaba só extravasando ... era o xeito del ... e eu aprendín a ama-lo ... daquel jeitinho mesmo .... e cando abría un sorriso para min naquela cama .. ah ... que felicidade .... aos poucos creo que foi gustando de min tb ...

Deixei de ir visita-lo por unha semana ..... e qd entrei no taboleiro de recados ... bum .... quedei estática .. ler que acabara de falecer ... iso acabou comigo, quedei revoltada .. non me conformaba ... e por un momento sentín ata rabia del .. cría que el debería ter loitado máis ... e pensei .. "a SIDA gañou" .... pero inmediatamente .. fun calmando .. e entendendo que el non fora débil .. que foi forte .. como o Hércules das historias ... el loitou, loitou ... persistiu, creou a salinha para que todos, ata el, conseguise convivir mellor co bichinho .. pero ... simplemente non deu máis .. o seu corpo estaba moi debilitado, e xa non podería máis seguir o seu espirito ... e non aguantou ...

A SIDA non gañou ... foi inmensamente máis forte do que ela ... el gañou a batalla ... e aínda deixou unha gran arma para xente ... qd entra alguén desesperado, desconsolado naquela salinha virtual .. lémbrome del, lémbrome de min en outros tempos ... e entendo o que o JORGE foi Hércules! ...

E sempre será o meu Querido Presidente.