Últimas noticias Non debe faltar

Márcia, unha amiga a quen ARTE chegou tarde

ART foi tarde para Márcia, en Memorian

Aínda que non fose máis habitante da casa de apoio e, como non podía emprego, me voluntariava no CRT-A e na casa de apoio, tomando, aos meus coidados, unha persoa tristemente debilitada, o Waldir, que me ensinou en materia de humildade, pois, aínda que ser home, o pene del precisaba ser limpo e eu non ía ter a cara de pau de ir chamar unha enfermeira porque "en Pinto non pego".

Así, eu axudaba persoas e podía dúas comidas ao día, unha no CRT-A e outra na casa de apoio, onde eu me rexeitaba a vivir naquel inferno. Tanto, de certa forma pode parecer cinismo, ou mesmo hipocrisía, pero unha persoa con SIDA, sen medicamentos, sen vivenda, sen ter como conseguir alimentarse sempre considerará lícito este expediente, especialmente no escenario tenebroso da década de 90,

A TARV chegou tardiamente, na segunda metade da década de 90 do Século XX

Aí, chegou o cóctel e con el, o que eu bauticei como "a fin da primeira onda" (terapia tripla - o dito coquetel- acababa de ser implantada e aínda tiña moita xente nunha situación de saúde malo) non foi difícil atopar o que facer.

ARV tamén chegou tarde Waldir

Waldir, que morreu uns 65 días despois vítima de algo que apareceu no certificado de defunción como tuberculose miliar e me foi esclarecido ser tuberculose diseminada por todo o corpo (un día me animo e conto esta outra historia). Morreu de pobreza o Waldir.

Pero non é a historia do Waldir que veño contar aquí, nesta páxina, é a de Márcia, que tiven o pracer de coñecer mentres acompañaba o Waldir.

A "Entrega"

Despois de "entregar" o Waldir para que recibise os seus coidados, que eran moitos e tomaban o día, eu estaba libre para volver a casa e só vir procura - lo ao final da tarde (buscar aquí é poñer en cadeira de rodas e levar ata a ambulancia), que era da casa de apoio, coñecida como papa todo (...), pero prefería quedar no hospital, circulando polos corredores, entrando en cada cuarto, conversando coa xente e tendo a oportunidade de entregar un vaso con auga a unha persoa esquecida ou, ás veces, de alimentar o espirito de alguén con algunha esperanza de que eu mesmo non e, como se pode ver, estaba enganado. Creo que tanto dei esperanza que acaba me convencendo.

Así coñecín a Lía, a Edna, o Pedro, a Angela (19 anos hemofílica), uns doutros tantos (como aquela moza que tivo Toxo e coas complicacións vive consciente e en posición fetal, dependente de todos para todo o tempo); entre estes outros tantos, Márcia, que me trae bágoas, aínda agora, despois tanto tempo.

A medo ao saber

Ela contraeu VIH do home e foi collida de sorpresa por un diagnostico positivo de VIH en virtude dun sen número de infeccións oportunistas que atacaron e mataron o seu marido nun periodo de 5 meses.

Ela tb non estaba legal (eu me pregunta sempre como unha persoa comeza a estar enfermo diso ou daquilo e ninguén se molesta en facer un exame máis profundo; pregúntome tamén como a persoa non entende que algo está mal e deixa ir ata o final. Debe ser o medo de saber.

Pero cando a coñecín, estaba mellor, xa volto a andar, como unha patinha choca (eu sempre dicía que para ela, que sorría ...), e estaba cheo de esperanzas.

Non era como Ultragas, todos os días, ultragas na porta

Pero tiña que estar alí todo o día e recibir medicación endovenosoa, as picaduras a torturaban, non había máis vea que puidese ser achada sen unha busca de 30, 50 minutos ... e ela choraba só de ver a agulla (creo que empeoraba aínda máis a situación das súas veas) e eu sempre pasaba por alí as 8 e media da mañá para tentar axudar (abrazaba ela e estaba falando besteiras no oído dela, pasaba cantadas cabeludas na nena de trinta e sete anos e ela ría como un neno. Polo menos se distraía.

E ela "tiña alta"

Isto durou uns 2 meses e ela tivo alta.
Meses despois, eu xa fóra da casa de apoio, entrei no Crta para coidar de min mesmo e vin baixando os 8 pisos polas escaleiras, pasando por cada un dos cuartos e acabei reencontrando a Márcia, que adormecía, ollos abertos, moi abatida. Tan abatida que me assustei. Tamén se asustou coa chegada repentina dunha persoa e acordou.Conversamos.

O cansazo ... .. Eu coñezo iso

Non había moito que dicir. Eu non cría en nada ... e ela me dixo así:

Claudio, Estou cansa, non quero vivir.

Mesmo sen esperanza, ralhei con ela e dixo que vivise, que loitase, que non cedese agora que estaba tan preto (que?!), Que seguise adiante só un día.

Quedei con ela o que puiden, pero tiña que ir, era unha sexta feira ea vida me chamaba alí fóra, me cobrando obrigas e compromisos ...

Un último ollar

Cando saia me abrazou e dixo:

Grazas por todo Claudio.

Chorei (como choro agora) e non tiven palabra ... Foi a última vez que a vin en vida, na Terra ... faleceu en casa, xunto aos seus, que se sentiron inmensamente aliviados (...)

É unha historia normal, común a calquera hospital deste mundo. Só un detalle nesta historia me fai conta - la:

Na segunda feira, logo de mañá, corrín ao hospital, aínda non sabía do destino dela, e quixen información.

A neveira

Foi entón que a dona Teresa, enfermeira xefe do hospital día, unha señora de 55 anos, cabelo gris, ollos felices (a imaxe da vovó) me dixo que ela falecera.

Ante o meu asombro ea miña tristeza ela dixo:

Por que está así? Vostede sabe, vostedes, portadores de VIH e persoas que viven con SIDA, acaban sempre así ...

Estiven, por un segundo, a piques de xoga - la do cuarto andar, pero a entreguei a si mesma ...

Nunca máis falei con ela. Me parece ata hoxe totalmente absurdo que unha profesional da saúde pode ser tan insensible ...

Márcia, Querida, que sei que ti velas por min de onde queira que tes: Moitas grazas polas leccións que me deu e pola abençada oportunidade de servir e recomezar, despois dun reset, a aprender a amar

Anuncios
Acerca de Claudio Souza do Soropositivo.Org (507 artigos)
Si, esta é a foto de min! Miña sobriña pediu que puxese esta foto m meu perfil! .... Eu tiña aquí unha descrición de min que, unha persoa clasificou como "irreverente". Esta é realmente unha forma eufemística de clasificar o que estaba aquí. Todo o que sei é que unha "ONG", que ocupa un edificio de 10 pisos estableceu unha colaboración comigo, e eu teño os rexistros do tempo de colaboración, que foi un vampirismo pois, para cada 150 persoas que saian do meu sitio, facendo clic sobre eles, había, de media, un que entrou. CANDO ENTRA E ENTRADA

4 Trackbacks / Pingbacks

  1. Medo do VIH eo envellecemento? Pare de Fumar - seropositivos. org
  2. Ventá inmunolóxica, os feitos, en 04 / 08 / 17 Patróns do Ministerio de Sanidade
  3. Claudio Souza - O editor do sitio »O REÁGENTE NON É UNHA SENTENCIA DE MUERTE
  4. Directrices para o sexo seguro: punto 1: Preservativos conmoais · Gustos recibidos recibidos

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende a procesar os teus datos de comentarios.

WhatsApp WhatsApp connosco
%d bloggers gústalles isto: