Márcia: ART chegou tarde

Estás en Inicio => Historias positivas => Márcia: ART chegou tarde
Historias positivas
VIH / SIDA

ART foi tarde para Márcia, en Memorian

Aínda que xa non era un residente da casa de apoio e, porque non podía conseguir un emprego, brindáronme voluntarios no CRT-A e na casa de apoio, coidando a unha persoa tristemente debilitada, Waldir, que me ensinou moito A humildade, polo tanto, aínda que era un home, necesitaba limpar o pene e non tería a cara de ir a chamar a unha enfermeira porque "no polluelo non o obtivo".

Así, eu axudaba persoas e podía dúas comidas ao día, unha no CRT-A e outra na casa de apoio, onde me rehizo a vivir nese inferno. Tanto, de certa forma pode parecer cinismo, ou mesmo hipocrisía, pero unha persoa con SIDA, sen medicamentos, sen vivenda, sen ter como conseguir alimentarse sempre considerará lícito este expediente, especialmente no escenario tenebroso da década de 90,

A TARV chegou tardiamente, na segunda metade da década de 90 do Século XX

Entón veu o cóctel e con el, o que chamaba "o final da primeira onda" (terapia triple - o cóctel acabara de ser implantado e aínda había moita xente nunha situación de mala saúde) non era difícil atopar que facer.

ARV tamén chegou tarde Waldir

Aínda que non formaba parte do público obxectivo, recibín un Soporte House Brenda Lee, A miña antiga director, ElisabeteWaldir, que morreu uns 65 días despois vítima de algo que apareceu no certificado de defunción como tuberculose miliar e me foi esclarecido ser tuberculose diseminada por todo o corpo (un día me animo e conto esta outra historia). Waldir morreu de pobreza.

Pero non é a historia do Waldir que veño contar aquí, nesta páxina, é a de Márcia, que tiven o pracer de coñecer mentres acompañaba o Waldir.

A "Entrega" de Waldir, xa na Era do ART

Despois de "entregar" o Waldir para que recibise os seus coidados, que eran numerosos e tomaban o día, eu estaba libre para volver a casa e só vir busca - lo ao final da tarde (buscar aquí é poñer na cadeira de rodas e levar á ambulancia), que era da casa de apoio, coñecido como Papa Todos (...); pero prefería estar no hospital, circulando polos corredores, entrando en cada cuarto, falando coa xente e tendo a oportunidade de entregar un vaso con auga a unha persoa esquecida ou, ás veces, de alimentar o espírito de alguén con algunha esperanza que eu mesmo Non tiña e, como podes ver, foi confundido. Eu creo Eu dei tanta esperanza de que eu termine convencéndome.

Así coñecín a Lía, a Edna, o Pedro, a Angela (19 anos hemofílica), uns doutros tantos (como aquela moza que tivo Toxo e coas complicacións vive consciente e en posición fetal, dependente de todos para todo o tempo); entre estes outros tantos, Márcia, que me trae bágoas, aínda agora, despois tanto tempo.

A medo ao saber

Ela contraeu o VIH do seu marido e foi sorprendida por un diagnóstico positivo do VIH debido a unha serie de infeccións oportunistas que atacaron e mataron ao seu marido nun período de 5 meses.

Ela tb non estaba legal (eu me pregunta sempre como unha persoa comeza a estar enfermo diso ou daquilo e ninguén se molesta en facer un exame máis profundo; pregúntome tamén como a persoa non entende que algo está mal e deixa ir ata o final. Debe ser o medo de saber.

Pero cando a coñecín, estaba mellor, xa volto a andar, como unha patinha choca (eu sempre dicía que para ela, que sorría ...), e estaba cheo de esperanzas.

Non era como Ultragas, todos os días, ultragas na porta

Pero tiña que estar alí todo o día e recibir medicación endovenosoa, as picaduras a torturaban, non había máis vea que puidese ser achada sen unha busca de 30, 50 minutos ... e ela choraba só de ver a agulla (creo que empeoraba aínda máis a situación das súas veas) e eu sempre pasaba por alí as 8 e media da mañá para tentar axudar (abrazaba ela e estaba falando besteiras no oído dela, pasaba cantadas cabeludas na nena de trinta e sete anos e ela ría como un neno. Polo menos se distraía.

E ela "tiña alta"

Isto durou uns 2 meses e ela tivo alta.
Meses despois, eu xa fóra da casa de apoio, entrei no Crta para coidar de min mesmo e vin baixando os 8 pisos polas escaleiras, pasando por cada un dos cuartos e acabei reencontrando a Márcia, que adormecía, ollos abertos, moi abatida. Tan abatida que me assustei. Tamén se asustou coa chegada repentina dunha persoa e acordou.Conversamos.

O cansazo ... .. Eu coñezo iso

Non había moito que dicir. Eu non cría en nada ... e ela me dixo así:

Claudio, Estou cansa, non quero vivir.

Mesmo sen esperanza, ralhei con ela e dixo que vivise, que loitase, que non cedese agora que estaba tan preto (que?!), Que seguise adiante só un día.

Quedei con ela o que puiden, pero tiña que ir, era unha sexta feira ea vida me chamaba alí fóra, me cobrando obrigas e compromisos ...

Un último ollar

Cando saia me abrazou e dixo:

Grazas por todo Claudio.

Chorei (como choro agora) e non tiven palabra ... Foi a última vez que a vin en vida, na Terra ... faleceu en casa, xunto aos seus, que se sentiron inmensamente aliviados (...)

É unha historia normal, común a calquera hospital deste mundo. Só un detalle nesta historia me fai conta - la:

Na segunda feira, logo de mañá, corrín ao hospital, aínda non sabía do destino dela, e quixen información.

A neveira

Foi entón que a dona Teresa, enfermeira xefe do hospital día, unha señora de 55 anos, cabelo gris, ollos felices (a imaxe da vovó) me dixo que ela falecera.

Ante o meu asombro ea miña tristeza ela dixo:

Por que está así? Vostede sabe, vostedes, portadores de VIH e persoas que viven con SIDA, acaban sempre así ...

Estiven, por un segundo, a piques de xoga - la do cuarto andar, pero a entreguei a si mesma ...

Nunca máis falei con ela. Me parece ata hoxe totalmente absurdo que unha profesional da saúde pode ser tan insensible ...

Márcia, querida, que sei que me mides desde onde estea: Grazas polas leccións que me prestou e pola bendita oportunidade de servir e comezar de novo, despois dun RESET, aprender a amar














"]


Non é necesario o seguinte. Non o identifica. Pero a túa información me axuda a seguir o traballo




Publicacións relacionadas

Declaracións 7

Medo ao VIH e ao envellecemento? Deixar de fumar - VIH-positivo. Org 16 16Ámerica / Sao_Paulo 16America / Sao_Paulo 2017 en 18: 47

[...] Os investigadores identificaron algunhas persoas con VIH que melloraron [...]

Resposta
Ventá inmunolóxica, os feitos, en 04 / 08 / 17 Patróns do Ministerio de Sanidade 3 03America / Sao_Paulo marzo 03America / Sao_Paulo 2018 at 09: 56

[...] Márcia, un querido amigo. [...]

Resposta
Claudio Souza - O editor do sitio »O REÁGENTE NON É UNHA SENTENCIA DE MUERTE 14 14America / Sao_Paulo marzo 14America / Sao_Paulo 2018 at 18: 50

[...] Márcia, un querido amigo. [...]

Resposta
Directrices para o sexo seguro: punto 1: Preservativos conmoais · Gustos recibidos recibidos 11 11Ámerica / Sao_Paulo Outubro 11Ámerica / Sao_Paulo 2018 en 13: 00

[...] chegaría ás células 350 da proteína CD4! Entón, e só entón, o uso do "cóctel" tamén coñecido como [...]

Resposta
Canto tempo dura unha persoa infectada polo VIH para comezar a transmitir o virus? · Seropositivo. Org 10 10Ámerica / Sao_Paulo 10America de decembro / Sao_Paulo 2018 en 06: 57

[...] é importante notar que, hoxe en día, en varios países do mundo adoptouse e non estou seguro de se isto se aplica a Brasil (intentarei informar a min mesmo) hai outro [...]

Resposta
VIH positivo: ¡pero non só un máis! - Seropositivo. Org 14 14Ámerica / Sao_Paulo 14America de decembro / Sao_Paulo 2018 en 10: 38

[...] Certamente non tiña moita competencia para ser o meu príncipe encantado, pero a mellor característica que tiña o mozo era mostrar a vontade de estar conmigo ... e continuar con min ata que fose ... Deus sabe cando. [...]

Resposta
Agora, si! Sida e esperanza de vida normal! - Seropositivo. Org 16 16Ámerica / Sao_Paulo 16America de decembro / Sao_Paulo 2018 en 00: 32

[...] Non había nada que evaluar e eu era o seu último paciente, miña infectólogo e falamos de moitas e moitas cousas, das que só un vou compartir contigo. A Drª Angela xa non está o meu médico, crece profesionalmente. E en todos os niveis. Compartín un correo electrónico dela cun amigo e el, que nin sequera sabía quen era, dixo que era un "ser humano moi especial". Isto dá noticia da miña dor con esta perda. perda irreparable que danei no meu analista onte á noite, venres, decembro 14 2018, como unha das perdas! [...]

Resposta

Comentar e socializar. A vida é mellor cos amigos.

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende a procesar os teus datos de comentarios.

Este sitio usa cookies e pode rexeitar este uso. Pero pode que saiba o que está a ser rexistrado en consonancia coa nosa política de privacidade

%d bloggers gústalles isto: